We zijn allebei weer terug uit Australië dus de hoogste tijd om er weer 's op uit te trekken. Dit maal een stukkie dichter bij huis; op de bonnefooi naar Frankrijk. Tentje, gaspit en slaapzak achter in de Volvo en op zoek naar 't mooie weer...

Eerste paar dagen in een hotelletje in Parijs gezeten en een beetje door de stad rondgeslenterd. Café Lyon aan Avenue Ledru-Rollin was uitgestorven, dus aan de overkant van de straat een slokje gedronken. 's Avonds bij een pizzeria de honger gestild en verder lekker niks gedaan. De croissantjes die we de volgende ochtend op 'n terrasje in de lekkere ochtendzon op peuzelde, smaakten goed. Aansluitend een flink eind langs de Seine gesjouwd (of was 't nou de mijne? Oké, flauw :)).









Montmartre was gezellig druk. Rondom de Sacré-Coeur was een crossfietscircuit aangelegd, maar helaas niemand daadwerkelijk zien crossen. Op weg naar de Moulin Rouge tot de ontdekking gekomen dat Vincent van Gogh nog een handvol jaartjes in Parijs heeft gewoond. Aan het eind van de middag een metro richting Eifel-toren gepakt. Bovenin rondgehangen totdat de zon onder was en Parijs veranderd was in een zee van lichtjes.















De volgende halte was een biologische camping ergens in de Franse Alpen. Na één nachtje hadden we 't daar wel gezien en zijn we vertrokken Francois Longchamp; waar we afgelopen winter op lange latten nog van de berg stoven. Op de Col de la Madeleine was 't koud en mistig, dus een ideale plek om een nieuw zomerjassie te kopen.









Omdat 't weer in Frankrijk ronduit naar was en er voorlopig ook geen verbetering werd voorspeld, zijn we door de Fréjustunnel naar Italië gereden. Bij de grens uitgebreid moeten vertellen wat we in Italië gingen doen, wat we achter in de auto hadden liggen, wat voor werk we deden en nog meer onzinnige vragen beantwoord. In de hoop onderweg een camping te vinden richting Turijn gereden.

Toen we gaar waren, 't nog steeds regende, we nog steeds geen camping hadden en 't donker begon te worden, bij een supermarkt te horen gekregen dat er in de buurt van Avigliana een camping te vinden was. Avigliana bleek een mooie uitvalsbasis om de volgende dag per trein Turijn eens van dichtbij te bewonderen.



Omdat ook in Turijn de regen met bakken tegelijk naar beneden kwam zijn we 't nationaal filmmuseum ingedoken. Gevestigd in de Mole Antonelliana en overduidelijk dé inspiratiebron geweest voor Beeld & Geluid in Hilversum. Tijdens de twee volle uren die we daar rondgestruind hebben, begon 't weer een beetje op te klaren. 's Avonds met de trein terug naar Avigliana.
















Nadat we de volgende ochtend 't drijfnatte circus hadden ingepakt, een stukje verderop een bezoekje gebracht aan de Sacra di San Michele. Vanwege de voorspelde weersverbetering in 't zuiden van Frankrijk, besloten we om die kant maar weer op te reizen. Via een krankzinnige bochtig en smal bergweggetje Italië achter ons gelaten.







Tijdens een van de vele bergpassen begon ons Volvootje een beetje te sputteren. Toen de thermometer ver in het rood stond en er een hoeveelheid witte rook uit de uitlaat kwam alsof er een nieuwe paus gekozen was, werd het tijd om 't Volvootje effies aan de kant te zetten. Oeps, radiator bleek drooggekookt te zijn. Toen ik er water in gooide schoot op de moeilijkst bereikbare plek onder de motorkap een slang los waardoor 't laatste beetje water 't wegdek op liep.

Na met een sinaasappelnetje de slang min of meer op z'n plek gebonden te hebben en met bij elkaar gebedeld water 't peil weer op niveau te hebben gebracht, konden we verder richting Castellane. Daar streken we eind van de middag neer op camping La Ferme. De zeer riante plek met veel privacy, 't (eindelijk!) mooie en warme weer waren voldoende reden voor een weekje relaxen.








Op de eerste avond meldde ons huisdier voor de komende dagen zich: een grote dikke trage volgevreten pad. Later in de week heeft ie zich nog een paar keer bij ons kampement gemeld, maar we hadden er allerminst last van. In Castellane hebben we 't een week uitgehouden met voornamelijk relaxen. Uitslapen, boekie lezen, rondje over de camping sjokken en effies naar 't dorp op en neer; vakantie zoals vakantie bedoeld is.



De tweede dag hebben we met de intussen iets minder amateuristisch gerepareerde Volvo een rondje door de Gorges du Verdon gereden. Langs de ene kant van de kloof naar Lac de Sainte-Croix en via de andere kant weer terug naar Castellane. Onderweg een stel geiten ontmoet en vooral veel rondgekeken. Over Pont de l'Artuby (waar er weer lustig op werd los gebungyjumpt) en na een stop in Chasteuil (of all places) weer richting camping gereden. 's Avonds hadden we weer 's geen zin om zelf te koken, dus belandden we in een Castellaans restaurantje.






De volgende dag zijn we (voor onze begrippen) vroeg opgestaan en naar Monaco gereden. Bij 't laatste stukje tolweg stond geen gebruikelijk tolpoortje met cardreader, maar een authentiek apparaat waar je vanaf een afstandje €2.20 aan muntjes in moest gooien; dolle pret. In Monaco eerst een paar rondjes teveel rondgereden en uiteindelijk een plekje in een parkeergarage gevonden.





Via de vele en vooral lange trappen in de broeiende hitte heel Monaco rondgesjouwd. Pas veel later ontdekten we dat er ook een heleboel gratis liften zijn. In de haven rond gekoekeloerd, recht tegenover Monte Carlo en naast een overijverige koelinstallatie voor "slechts" €11 een twee glaasjes cola gedronken. Nadat we 't serieus koud kregen, zijn we naar de cactus-tuin geweest en toen we 't daar wel gezien hadden kwamen we in een museum bezaaid met skeletten terecht.










Tegen de tijd dat de middag op z'n eind liep, vertroken we naar de oude binnenstad van Monaco voor een hapje eten waarna we de auto weer opzochten. Rond middernacht stonden we weer bij Castellane naast de tent. De dag daarop overdag heel prettig niks gedaan. De vermoeiendste activiteit van de dag was de barbecue.








Vrijwel zonder het door te hebben waren de opgenomen vakantiedagen al weer bijna op en werd 't dus tijd om weer richt huis te rijden. Onderweg in Avignon gestopt voor een rondje door de stad. Puy de Marie lag in een dik wolkendek dus 't uitzicht was nul komma niks, maar halverwege de weg naar beneden werd dat weer dubbel en dwars goed gemaakt door een ezel langs de kant van de weg die spontaan als een bezetene begon te balken.










Ruim twee weken en net geen 4000 kilometer verder, waren we weer thuis.